Ἐξ Αἰγύπτου (Ἅγιοι τῶν Κοπτῶν) Ἁρμός 1995 … Ἡ σημερινή ἔρημος τῆς Νιτρίας δέν εἶναι δύσβατη, ὅπως τόν καιρό τοῦ Παλλαδίου, καί τό ἔδαφος δαμάστηκε ἀπό τήν ἀνθρώπινη εὐφυϊα. Ὄσο ὅμως ἔμενα ἐκεῖ, αἰσθανόμουν πώς βρισκόμουν σέ ἕναν χῶρο ψυχοβολῆς. Χιλιάδες ἄνθρωποι ἀσκήτεψαν σ’ αὐτόν, ὅλοι μέ τόν ἴδιο πόθο τῆς αἰωνιότητας καί τῆς…
Ἡ Θητεία (μυθιστόρημα) Ἑστία 1994, 1996 “Ὁ Γεράσιμος σιωποῦσε κοιτάζοντας τό ταβάνι. Τό πρόσωπό του ἦταν ψυχρό καί τά χείλη του σφιγμένα. Ἔκλεινε τά μάτια, τά ἄνοιγε, στράβωσε τό στόμα του καί εἶπε δείχνοντας μέ τό δάχτυλο:”Βλέπεις μιά ἀράχνη στήν ἄκρη τοῦ ταβανιοῦ; Μικρή εἶναι, τώρα ἀρχίζει τό σατανικό της ἔργο. Τώρα ἀρχίζουν ὅλα, Λάζαρε.…
Φυσιογνωμίες τόπων (ὁδοιπορικό) Ἑστία 1992 Ὁρισμένοι τόποι ἔχουν φυσιογνωμία: Μιλοῦν, ὑπενθυμίζουν, ἀμφισβητοῦν, ὅπως οἱ ἄνθρωποι. Κυρίως ὅμως ἐπαναφέρουν συλλογικές μνῆμες πού κοιμοῦνται ὥς τήν στιγμή πού θά βρεθεῖ ἡ κατάλληλη ματιά γιά νά τίς ἀναγείρει ὁλοζώντανες μπροστά μας. Ἡ Ἑλένη Λαδιᾶ διέτρεξε ὁρισμένες ἀπό τίς παμπάλαιες ἑστίες τοῦ ἑλληνισμοῦ στόν εὐρύτερο νοητό κύκλο πού κλείνει…